విధ్వంసంలో మనిషి మనుగడెక్కడ?-కాకర్ల సుబ్బారావు.

డాక్టర్‌గా, ప్రొఫెసర్‌గా, నిమ్స్ వ్యవస్థాపక డైరెక్టర్‌గా, బసవ తారకం కేన్సర్ ఆస్పత్రి డైరెక్టర్‌గా కొన్ని ద శాబ్దాల పాటు రాష్ట్రానికి, ఎంతో మంది రోగులకు సేవలందించిన వ్యక్తి కాకర్ల సుబ్బారావు. దేశవిదేశాల్లో ఎన్నో గురుతర బాధ్యతల్ని నిర్వహించిన ఆయన 88 ఏళ్ల వయసులోనూ ఓ విద్యాసంస్థకు చైర్మన్‌గా వ్యవహరిస్తున్నారు. ఆయన సుదీర్ఘజీవన ప్రస్థానంలో ఎదురైన కొన్ని సంఘటనలే ఈ వారం ‘అనుభవం’.

kakarla

‘ఒక రకం సిద్ధాంతాన్ని ఎంచుకుని, అందుకు విరుద్ధంగా అడుగులు వేయడంలో కలిగే బాధేమిటో అనుభవించిన వారికే తెలుస్తుంది. కృష్ణాజిల్లాలోని పెద్ద ముత్తేవి నా జన్మస్థలం. నా ప్రాథమిక విద్యాభ్యాసం చల్లపల్లి రాజా వారి హైస్కూల్లో జరిగింది. సాయంత్రం వేళ స్కూలు హాస్టల్‌లోనే చండ్ర రాజేశ్వరరావు, మరికొంత మంది పెద్దలు అక్కడి విద్యార్ధులందరికీ కమ్యూనిస్టు సిద్ధాంతం గురించి, మార్క్సిజం గురించి చెబుతుండే వారు. పక్కా గాంధేయవాది అయిన నా మిత్రుడి ప్రభావమో ఏమో నా మనసు మాత్రం గాంధేయవాదం వైపే మొగ్గు చూపేది. 1940లో.. గాంధీ గారి పిలుపుతో మనం కూడా సత్యాగ్రహం చేద్దామని నా మిత్రుడన్నాడు. నా చదువు, పురోగతి మీద నా తల్లిదండ్రులు ఎన్నో ఆశలు పెట్టుకున్నారు.

ఆ విషయం నాకు బాగా తెలుసు. అందుకే సామాజిక కార్యక్రమాల్లో పూర్తి స్థాయిలో పాల్గొనడం నాకు ఇష్టముండేది కాదు. కాకపోతే గాంధేయవాదం మీద అభిమానంతో మేము చిన్నచిన్న నాటకాల్లో పాలుపంచుకునే వాళ్లం. అది కూడా చల్లపల్లి రాజా అయిన యార్లగడ్డ శివరామ ప్రసాద్ రాజు గారికి నచ్చేది కాదు. ఒక రోజు ఆయన మేనేజర్ మమ్మల్ని పిలిచి ‘బాబూ ఇలాగైతే చాలా కష్టం. ఇక ముందెప్పుడూ అలాంటి కార్యక్రమాల్లో పాల్గొనకపోతే మంచిది’ అన్నాడు. ఆ తరువాత మేమింక మౌనంగా ఉండిపోయాం.

హింసతో ఏం చేద్దామని..

కాలేజీకి వచ్చాక.. 1941-42లో క్విట్ ఇండియా ఉద్యమం మొదలయ్యింది. మేమూ అనుసరించాం. గాంధీ ఉపవాసదీక్ష చేస్తే మేమూ చేసేవాళ్లం. మమ్మల్ని ఏ అంశం ప్రభావితం చేసిందో ఏమో కానీ గాంధీ గారి సిద్ధాంతానికి విరుద్ధంగా ఒకరోజు విద్యార్థులమంతా కలిసి చల్లపల్లి రైల్వేస్టేషన్‌కు వెళ్లి పట్టాల్ని తొలగించేందుకు సిద్ధమయ్యాం. పని ప్రారంభించగానే పోలీసులు వచ్చారు. ఏం జరుగుతుందోనని మాలో ఒకటే ఉత్కంఠ. ఉన్నట్టుండి మాలో కొందరు వాళ్ల మీదికి రాళ్లు విసిరారు. ఓ రాయి పోలీస్ కానిస్టేబుల్ నుదుటికి తాకింది. రక్తంతో దుస్తులు తడిచిపోయాయి. ఊహించని పరిణామంతో నిశ్చేష్టుడినయ్యాను. ఇలాంటి హింసాత్మక కార్యాల్లో నేనెందుకు పాల్గొనాలి? అని నాలో నేనే మధనపడ్డాను. వెంటనే అక్కడి నుంచి తప్పుకుని వచ్చేశాను. కొద్ది నిమిషాల్లోనే పోలీసులు కొందర్ని అరెస్టు చేశారు. నేను భయపడి పారిపోయానని అందరూ తిట్టుకున్నారు. నేను అవేమీ పట్టించుకోలేదు. హింస ఏ వైపున జరిగినా తప్పే కదా! గాంధీగారి అహింసా సూత్రాన్ని నేను ఇప్పుడూ అంతే బలంగా నమ్ముతాను.

పేషెంట్‌దే పెద్దమాట

అమెరికాలో చదువుకోవాలనే కోరిక నాలో బలంగా ఉండేది. వైజాగ్‌లో ఎంబీబీఎస్ పూర్తయ్యాక పీజీ కోసం అమెరికా వెళ్లాను. పేషంట్ చెప్పే విషయాల్ని వినేందుకు ఇక్కడ మన డాక్టర్లు విసుగుపడతారు. కానీ అమెరికాలో పరిస్థితి వేరు. డాక్టర్, పేషంట్ల మధ్య పరస్పర గౌరవభావం ఉంటుంది. నా అభిప్రాయం కూడా అదే కావడం వల్లనో ఏమో.. పేషంట్ల మాటలకు అధిక ప్రాధాన్యం ఇవ్వాలనే వారి ఆలోచనా విధానం నాకు బాగా నచ్చేది. డాక్టర్ అన్ని వ్యా«ధుల మీదా కొంతే మనసు పెడతాడు. కానీ పేషంట్ తనకున్న ఒక్క వ్యాధి గురించి ఎంతో లోతుగా తెలుసుకుంటాడు.

ఇప్పుడు ఇంటర్‌నెట్ వల్ల మరింతగా తెలుసుకోగలుగుతున్నాడు. డాక్టర్ కన్నా బాగా విద్యావంతుడైన రోగి బెటర్ అని అంటాన్నేను. ఓ రోజు ఓ ఐఏఎస్ ఆఫీసర్ తన భార్యను ఒక న్యూరాలజిస్టు వద్దకు తీసుకువచ్చాడు. ‘నా భార్యకు వచ్చిన వ్యాధి ఏంటి? దానికి కారణమేంటి?’ అంటూ అతనేదో అడిగితే, ‘ఆ జబ్బు గురించి మీకు అర్థం కావాలంటే ఐదేళ్లు పడుతుంది’.. అంటూ నిర్లక్ష్యంగా మాట్లాడాడు ఆ డాక్టరు. విదేశాల్లో ఎప్పుడూ అలా మాట్లాడరు. వివరించి చెప్పేంత సమయం లేకపోతే దానికి సంబంధించిన పత్రికలో, పుస్తకాలో సూచిస్తారు. కానీ ఇలా దాటవేసే ప్రయత్నం చేయరు. ఈ విషయంలో నేను విదేశీయుల నుంచి చాలా నేర్చుకున్నాను.

అప్పటికి అదే మేలు

కొందరు పేషంట్లు వేసే ప్రశ్నలు వింతగా ఉండేవి. నేను రేడియాలజిస్టును కదా. 1960లో.. ఎక్స్‌రే ప్రాక్టీస్ చేస్తున్నాను. గర్భిణులకు ఎక్స్-రే తీసే సందర్భంలో మాకు ఎప్పుడూ ఓ ప్రశ్న ఎదురయ్యేది. పుట్టేది ఆడపిల్లా? మగపిల్లాడా? అని గుచ్చిగుచ్చి అడిగేవారు. మాకు తెలియదని చెప్పినా, మౌనంగా ఉన్నా.. ‘పుట్టబోయేది ఆడపిల్లే కావచ్చు.. అందుకే డాక్టర్ ఏమీ చెప్పడం లేదు’ అనే అభిప్రాయానికి వచ్చేవారు. ఆ రోజు నుంచే ఆమె ఆహార పానీయాల విషయంలో కొంత నిర్లక్ష్యంగా ఉండేవారు.

దీంతో ఎవరైనా అడిగితే తడుముకోకుండా మగపిల్లాడే అని చెప్పేవాడ్ని. అప్పట్నుంచి ఆమె కుటుంబసభ్యులంతా ఆమె ఆరోగ్యం పట్ల మరింత శ్రద్ధ వహించేవారు. నేను చెప్పినదానికి విరుద్ధంగా ఆడశిశువు పుడితే నన్నెవరూ నిలదీయలేదు కానీ, మగబిడ్డ పుట్టినవాళ్లు మాత్రం.. మీరు చెప్పినట్టే జరిగిందని నాకు స్వీట్ పాకెట్లు ఇచ్చేవాళ్లు. వాళ్ల మాటలు విని నవ్వుకునే వాడిని. అలా చెప్పడం ఇప్పుడు చట్ట విరుద్ధమే కానీ, ఆ రోజుల్లో ఆ మాటే ఎంతో మేలు చేసేది. ‘పడగొట్టే సత్యం కన్నా నిలబెట్టే అబద్దమే గొప్పది’.. అనే శ్రీకృష్ణుడి మాటలు నాకు పదేపదే గుర్తుకొచ్చేవి.

నియంత్రణ లోపిస్తే నిలకడేది?

హైదరాబాద్‌లోని షేక్‌పేట్‌లో మా మామయ్య వాళ్లుండే వాళ్లు. అక్కడ వారికి 18 ఎకరాల భూమి ఉండేది. అందులో రాళ్లే ఎక్కువ. ఎలాగోలా చదును చేసి ద్రాక్షతోట వేసే వాళ్లం. అప్పుడు నేను ఉస్మానియా యూనివర్సిటీలో ప్రొఫెసర్‌గా పనిచేస్తున్నాను. ఆబిడ్స్‌లో క్లినిక్ కూడా ఉండేది. 1969లో తెలంగాణ ఉద్యమం వచ్చింది. ఓ రోజు రాత్రి ఆ తోటంతా నరికివేశారు. తరువాత కొద్ది రోజులకే మా ఇంటికి నిప్పంటించారు. నాకు కన్నీళ్లు ఆగలేదు. మనసు చెదిరిపోయింది. ఇక ఇక్కడ ఉండాలనిపించలేదు. ప్రొఫెసర్‌గా ఉద్యోగం చూసుకుని 1970లో అమెరికా వె ళ్లిపోయాను.

రెండేళ్లు గడిచాక తిరిగి వచ్చేద్దామనుకునే సరికి ‘జై ఆంధ్ర’ ఉద్యమం మొదలయ్యింది. దీంతో 1985 వరకు.. అంటే ఎన్‌టీఆర్ రమ్మని పిలిచేదాకా అక్కడే ఉండిపోయాను. ఉద్యమాలకు నేను వ్యతిరేకం కాదు. అన్యాయం జరిగితే, జరిగిందనిపిస్తే ఉద్యమాలు రావచ్చు. కానీ, అవి విధ్వంసకరంగా, హింసాత్మకంగా మారొద్దన్నది నా అభిప్రాయం. ఆలోచనాపరులెవరూ అలాంటి చర్యలకు పాల్పడకపోవచ్చు. ఉద్యమ నాయకులూ అందుకు ప్రోత్సహించకపోవచ్చు. కానీ, అలాంటి పరిణామాలు చోటుచేసుకోకుండా నియంత్రించే బాధ్యత మేధావులది, ఉద్యమ నాయకులది కూడా. హింస, విధ్వంసాలు జరిగిన చోట మానవ సంబంధాలకు మనుగడ ఉండదని నా అనుభవంలో తెలిసొచ్చింది.

చిన్నవే అనుకుంటే చితికిపోతాం..

అమెరికాలో చదువుకుంటున్న రోజుల్లో ఓసారి బస్సెక్కాను. బస్సులో ఉండే మెషీన్‌లో మూడు నాణాలు వేస్తే టికెట్ వస్తుంది. తీరా చూస్తే నా వద్ద రెండు నాణాలే ఉన్నాయి. డాలర్స్ ఉన్నాయి కానీ, నాణాలే వేయాలి. అత్యవసరంగా వెళ్లాలి. అప్పటికే ఆలస్యమయింది. మరో నాణెం దొరక్కపోతుందా అని జేబులన్నీ తడిమి చూశాను. లేదు. ఇక లాభం లేదనుకుని, నన్ను నేనే తిట్టుకుని బస్సు దిగేందుకు ఓ అడుగు వేశాను. ఎప్పటినుంచి గమనిస్తున్నాడో ఓ 14 ఏళ్ల బ్లాక్ కుర్రాడు ఓ నాణెం తీసి ఇచ్చాడు. చిరునవ్వుతో నన్నే చూస్తున్న ఆ పిల్లాడిని సంభ్రమాశ్చర్యాలతో చూశాను. నాణెం తీసుకుని డాలర్ ఇవ్వబోతే వద్దని తలూపాడు. వాళ్ల భాష రాకపోవడం వల్ల కృతజ్ఞతగా కరచాలనం చేశాను.

జీవితంలో ప్రతి విషయం పట్లా ఎంతో జాగ్రత్తగా ఉంటామనుకుంటూనే ఎలాంటి పొరపాట్లు చేస్తామో నాకు ఆ రోజు స్పష్టంగా బోధపడింది. జీవన గమనాన్ని ఆపడానికి పెద్ద తప్పులే చేయనవసరం లేదు. చాలా చిన్నతప్పు వల్ల కూడా ఒక్కోసారి జీవితం స్తంభించిపోతుందని ఆ రోజు స్పష్టమయింది. ఆ సత్యమే నన్ను మరింత జాగ్రత్తగా ఉండేలా మార్చింది.

బమ్మెర

30X 20 అడుగుల గదిలో 81 మంది విద్యార్థుల చదువు!

పాలకులు మరచిన కొఠారి మాట 

– ఇ. రఘునందన్

ఇటీవల విద్యా పక్షోత్సవాల సందర్భంగా ఒక దినపత్రికలో వచ్చిన ఒక వార్తను క్లుప్తంగా చెబుతాను. హైదరాబాద్ నడిబొడ్డున బేగంపేటవిమానాశ్రయానికి అతి చేరువలో మయూరి మార్గ్‌లోని అల్లంతోట బావిలో (ఇంకా పరిశీలిస్తే ముఖ్యమంత్రి క్యాంపు కార్యాలయానికి కూతవేటు దూరంలో), ఒక దశాబ్దకాలంగా ఓ కమ్యూనిటీ హాలులోనే ప్రాథమిక పాఠశాల నడుస్తున్నదట. కేవలం 30 అడుగుల పొడవు, 20 అడుగుల వెడల్పు ఉన్న చీకటి గదిలో 81 మంది విద్యార్థులు చదువు సాగిస్తున్నారు మరి. ఈ ఒకే ఒక గదిలోనే 1నుంచి 5వ తరగతి వరకు అందరికీ విద్యాభ్యాసం పక్కపక్కన సాగుతుందని, ఇంకా అనేక సౌకర్యాలతో ఉన్నదని ఆ వార్త వెల్లడించింది. ఇది మన రాష్ట్రంలోని పాఠశాలల దుస్థితిని కళ్ళకు కట్టినట్లు తెలుపుతుందనడం సత్యదూరం కాదు.

ఈ పాఠశాల ఇన్ని అసౌకర్యాలతో ఉండడానికి కారణమేమిటి? అక్కడ చదివే వారంతా కూలీనాలీ చేసుకునే వారి పిల్లలు కావడమే అని తెలిసింది. ఇంకా విస్మయం గొలిపే విషయమేమిటంటే వినాయక చవితి ఉత్సవాల రోజుల్లో ఈ పాఠశాల మరోచోటికి తరలిపోతుందట.                                                                                      ఇలాంటి పాఠశాలలు జంట నగరాలలోనే అనేకమున్నాయని మా పరిశీలనలో వెల్లడయింది. రాజీవ్ విద్యామిషన్ ద్వారా గత 12ఏళ్ళుగా (2001-02 నుంచి) 19వేల కోట్ల రూపాయలు పైగా ఖర్చు చేసినప్పటికీ మౌలిక సౌకర్యాల కల్పనలో పెద్దగా మార్పులేదు. గత ఆర్థిక సంవత్సరంలో 22వేల తరగతి గదులు నిర్మించాలని నిర్ణయిస్తే నిర్మాణం చేపట్టినవి 7 వేలే; అందులో పూర్తిచేసినవి 3 వేలు మాత్రమే!

రాష్ట్ర ప్రభుత్వపు ఈ ‘ప్రాథమిక’ వైఫల్యమే లక్షలాది తల్లితండ్రులు స్తోమత లేకపోయినా ప్రైవేటు పాఠశాలల వైపు చూపు సారించడానికి ప్రధాన కారణమవుతుంది. ఇలాంటి అసౌకర్యాలే విద్యార్థులను సర్కారీ బడులకు దూరం చేస్తున్నాయి. ఇన్ని అసౌకర్యాలు, అవలక్షణాలుగల ఈ పాఠశాలల్లో ఇంకా 81 మంది విద్యార్థులు చదువుతున్నారంటే, అసౌకర్యాలు ఉన్నప్పటికీ ఆపాఠశాలలో విద్యా బోధన చేస్తున్న ఉపాధ్యాయుల గొప్పదనమే కారణమని చెప్పవచ్చు. ఇలాంటి పాఠశాలలు రాష్ట్ర వ్యాప్తంగా కోకొల్లలు.

ఇటీవల రాష్ట్ర వ్యాప్తంగా సుమారు 1284 పాఠశాలలు విద్యార్థులు లేరన్న సాకుతో క్రమబద్ధీకరణ పేరుతో మూసివేశారు. విద్యాహక్కు చట్టం వచ్చి మూడు సంవత్సరాలై, పటిష్ఠంగా ఆ చట్టాన్ని అమలు జరుపుతున్నామని ప్రభుత్వం ప్రకటించుకున్న తరువాత పాఠశాలల మూసివేతలు ఊపందుకున్నాయి. విద్యాహక్కు చట్టం వచ్చినప్పుడు సమస్యలన్నీ పరిష్కారమవుతాయని చాలా మంది ఆశించారు. తీరా ఆచరణకొచ్చేసరికి జరిగిందేమీ లేదు.

ఇంకా రాష్ట్రంలో 13 లక్షల మంది బడి బయట ఉన్నట్లు పాఠశాల విద్యాశాఖవారే స్వయంగా ప్రకటించారు. రాష్ట్రంలోని పాఠశాలలు ఇంకా సగందాకా నిర్దేశించిన ప్రమాణాలకు అనుగుణంగా లేవు. రేషనలైజేషన్ ప్రక్రియ ద్వారా ఉపాధ్యాయులనైతే సర్దుబాటు చేశారు. ఉద్యోగ భద్రత ఉంది కాబట్టి ఉపాధ్యాయులు ఇక్కడ కాకపోతే ఇంకో పాఠశాలకు బదిలీ అవుతారు. కానీ ప్రభుత్వ పాఠశాలల మీదనే ఆధారపడి పేద బడుగు బలహీన వర్గాల పిల్లలు చదువుకుంటున్నారు కదా. మరి ఈ పాఠశాలల్లో పిల్లలు అసలే లేరనీ, ఉన్నా అతి స్వల్ప సంఖ్యలో మాత్రమే ఉన్నారనే సాకుతో మూసివేయడం వలన ఈ ప్రభుత్వ పాఠశాలలూ పేద వర్గాలకు అందుబాటులో లేకుండా పోతాయి. ఒకవైపు విద్యాహక్కు చట్టం ‘విద్య ప్రాథమిక హక్కు’ అని చెబుతుంటే మరొకవైపు వేలాది పాఠశాలల మూసివేత జరిగిపోయింది! ఈ చర్యల వలన రాబోయే కాలంలో కోట్లాది దళిత, ఆదివాసీ, వెనుకబడిన కులాల, పేద పిల్లలకు విద్యావకాశాలు అందుబాటులో లేకుండాపోయే ప్రమాదమున్నది.

2001-02 విద్యాసంవత్సరంలో 28 శాతం మంది పిల్లలు ప్రయివేటు స్కూళ్ళలో చదువుతుండగా అది నేడు 42 శాతానికి చేరుకున్నది. ఈ శాతం క్రమంగా పెరుగుతున్నది. ఇది ప్రమాదకరమైన ధోరణి. ఇది బలహీనమైన ప్రభుత్వ విద్యారంగ దుస్థితిని తెలియజేస్తుంది. ఒకవైపు ప్రయివేటు పాఠశాలలను ప్రోత్సహించే చర్యలు చేపడుతూ ఇంకోవైపు విద్యార్థులు లేరనే సాకుతో ప్రభుత్వ పాఠశాలలను ప్రభుత్వం మూసివేస్తుంది.

తల్లిదండ్రుల్లో ఇంగ్లీషు మీడియంపై ఉన్న మోజు, ప్రభుత్వ ప్రాథమిక పాఠశాలల్లో ఇంగ్లీషు మీడి యం లేకపోవడం కూడా విద్యార్థుల సంఖ్య పడిపోవటానికి కారణమవుతుంది. ప్రాథమిక పాఠశాలలకు అనుబంధంగా ప్రీ ప్రైమరీ విద్యను అనుసంధానం చేసి 5 సంవత్సరాలకు బదులు మూడేళ్ళు వచ్చేసరికే పాఠశాలలో చేర్పించే విధంగా నిబంధనలు సడలించాలి. ప్రభుత్వం వెంటనే ప్రయివేటు పాఠశాలల దోపిడీని, విద్యావ్యాపారాన్ని అరికట్టేందుకు చర్యలు తీసుకోవాలి. అందుకోసం ప్రభుత్వంపై వత్తిడి తేవడానికి పెద్ద ఎత్తున ఉద్యమించవలసిన అవసరముంది.

విద్యా పరిరక్షణ కోసం తల్లిదండ్రులు, ప్రజాసంఘాలు, ఉపాధ్యాయ సంఘాలు సంఘటితఉద్యమం చేయాల్సిన అవసరముంది. విద్యాహక్కు చట్టం ప్రకారమే అందరికీ విద్యఅందించాల్సిన బాధ్యత ప్రభుత్వంపై ఉంది. పాఠశాలకు రాలేనటువంటి ప్రత్యేకఅవసరాలుగల చెవిటి, మూగ, మానసిక వైకల్యంగల పిల్లలకు విద్యనందించేందుకు ఇంక్లూజివ్ ఎడ్యుకేషన్ రిసోర్స్ టీచర్లను కాంట్రాక్టు పద్ధతిన కాకుండా రెగ్యులర్ ప్రాతిపదికన డీఎస్సీ ద్వారా నియమించినట్లయితే ప్రత్యేకావసరాలుగల పిల్లలకు మేలు కలుగుతుంది.అప్పుడే ‘అందరికీ విద్య -అన్ని వర్గాలకు విద్య’ అనే లక్ష్యం నెరవేరుతుంది.
విద్యారంగానికి 6 శాతం నిధులు కేటాయించాలని 1966లోనే కొఠారి కమిషన్ సిఫార్సులు చేసింది. 47 ఏళ్ళు గడిచినా ఆ మేరకు నిధులు కేటాయించడం లేదు. బాలికల్లో డ్రాప్ అవుట్స్ ఎక్కువగా ఉండడానికి పాఠశాలల్లో మౌలిక సదుపాయాల లేమి ప్రధాన కారణం. ఇప్పటికీ 70 శాతం పాఠశాలల్లో సరైన టాయిలెట్స్ లేవు. ఉన్న వాటికి సరైన నీటి సౌకర్యం లేదు.

ఈ పరిస్థితుల్లో ఉపాధ్యాయులు జూన్ 1 నుంచి పాఠశాలలకు హాజరు కావాలనే విద్యాశాఖ ఆదేశాలకనుగుణంగా, ఉపాధ్యాయులు గ్రామస్థాయిలో ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లోనే నాణ్యమైన విద్య బోధించబడుతుందని తెలియజేస్తూ మన బడులను కాపాడుకుందామని మీ పిల్లలను మా పాఠశాలల్లోనే చేర్పించండని కోరుతూ పెద్ద ఎత్తున విద్యా ఉద్యమాన్ని కొనసాగించారు. కానీ ప్రభుత్వం వైపు నుంచి ఆశించిన మద్దతు లభించలేదు.

ప్రభుత్వ బడుల బలోపేతానికి గానీ, ప్రయివేటు బడుల విద్యావ్యాపారాన్ని నిలువరించే చర్యలు చేపట్టడంలో గానీ ఆశించిన స్థాయిలో ప్రభుత్వ చర్యలు లేవు. ప్రభుత్వ యంత్రాంగంలో భాగస్వాములైన మంత్రులు, జిల్లా పరిషత్ నుంచి మొదలుకొని గ్రామ పంచాయతీ వరకూ ప్రజాప్రతినిధులూ, ఉన్నతాధికారులు, ఇతర అధికారులు, ఉద్యోగ, ఉపాధ్యాయ వర్గాల వారు తమ పిల్లలను ప్రభుత్వ పాఠశాలల్లో చదివించడానికి నడుం బిగించాలి. దీన్ని పెద్ద ఎత్తున ఒక ఉద్యమంగా ప్రచారం చేయాలి. అది చేయకుండా మీరు పనిచేస్తున్న పాఠశాలల్లో మీ పిల్లలను చేర్పించడం లేదేమిటని ఉపాధ్యాయులపై నింద వేయడంలో హేతుబద్ధత లేదు. స్కూలు పరిసర ప్రాంతాల్లో నివసించే పేద, ధనిక అన్ని వర్గాల పిల్లలు ఆ పాఠశాలలోనే చదివే విధంగా కామన్ స్కూల్ విధానాన్ని ప్రవేశపెట్టాలని డి.ఎస్. కొఠారీ 1966లోనే సూచించారు. కానీ కొఠారి కమిషన్ చేసిన పై సూచన నేటికీ అమలుకునోచుకోలేదు.

తెలంగాణ టీచర్స్ ఫెడరేషన్ రాష్ట్ర ప్రధాన కార్యదర్శి